ఈ యదార్థ గాధ చదివితే మీ హృదయం బరువెక్కవచ్చు…

ఎక్కడ నుండో వచ్చింది ఓ నిండు చూలాలు.. ఒక ఇంటిలో ఆశ్రయం పొందింది. పండంటి పిల్లను కన్నది. తల్లి పిల్లలిద్దరూ… భయపడకండి.. ఇద్దరూ.. క్షేమమే.. కొంత కాలం ఆ పిల్ల ఆలనా పాలనా ఆ ఇంట్లోనే చక్కగా చూసుకున్న ఆ మహా తల్లికి ఏం కష్టం వచ్చిందో గానీ… ఓ రోజు ఆ ఇల్లు విడిచి వెళ్లి పోయింది. ఇంకా లోకం తెలియని ఆ పసి పిల్ల తల్లి లేని లోటును జీర్ణించుకోలేక పోతున్న తరుణంలో… ఆ పక్క ఇంట్లో వున్నా ఓ తల్లికి ముగ్గురు పిల్లలు కలిగారు.. విధి వైచిత్రి ఏమిటో గానీ… ఆ తల్లి కూడా కొన్నాళ్ళకే… ఆ పిల్లల్ని వదిలి వెళ్ళిపోయింది. విధి ఆడిన ఆ చదరంగంలో పావులైన ఆ అభాగ్య పిల్లలకి ఒకరి తోడు ఒకరికి ఓదార్పు.. అయ్యింది… మొదట్లో తల్లులు వేరవటం వలన, పసితనం వలన కొన్ని అపార్థాలొచ్చినా  …  కాలమే ఆ నలుగుర్నీ ఓ దరికి చేర్చాయి… వయసులో పెద్దదైన ఆ పిల్ల మిగతా మూడు పిల్లలకూ తానే అమ్మై, అక్కై, ఓ కరుణా మూర్తిగా భాసిల్ల సాగింది.. అంత చిన్న వయసులోనే అంత పరిణతితో, ఇంకొకరి పిల్లల్ని ఆదరించటం.. చూసి చుట్టూ పక్కల ఉన్న వారి గుండెలు ఆర్ద్రతతో బరువెక్కాయి. “పిల్లులైనా ఎంత ముచ్చటగా, ఐకమత్యంతో వున్నాయో చూడు” అని అక్కడి వారు ఎప్పుడూ గొడవపడే  తమ పిల్లలకు చెప్పటం అక్కడ పరిపాటి ఐపోయింది. 🙂

Advertisements
This entry was posted in ఇదండీ సంగతి. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s