చూడాల్సిన చిత్రం

An year before, on this day, a movie by name “irudhi suttru” (tamil) and its hindi make “saala khadoos” were released..  It is in the genre of “Chak De India” or “Bhag Milkha Bhag” or “Dangal” or “Mary Kom”. The difference with this movie is that this made an actress out of a sports person while all others approached the other way round.

 In all these kind of  movies where the stars like Aamir khan, Farhan akthar, Priyanka, sharookh khan acted, the way they sculpted their physique or they acquired those sporting skills is admirable. They were all much talked about and appreciated in various media/fora.

 But this one—Saala Khadoos had a big difference but probably not well acknowledged. It made a professional kick boxer- Ritika Singh to display the acting skills… and what a performance it was!!!!  It was no wonder that she bagged the national award for that performance.. but I felt she deserved far far far more , for that sterling performance.

 The movie is about bringing a champion boxer out of a rustic/ loud mouthed slum dwelling girl who sell fish.. Madhavan as a coach gave a very poignant performance with perfection to the core.

 Acting has to be probably in genes.. It is very difficult to make an actor out of a new comer .. that too coming from a sports background. Ritika’s role is a complex one with varying shades.. she had to show emotions that are rustic, headstrong, bluntly honest.. Those emotions need to transform into girlish behavior (who falls in love), kiddish innocence when being goaded by her coach, isolation when deserted and resilience to fight that final bout to make her coach’s dreams come true. There is not a single frame where we can see Ritika in this movie… It is all the way “Madhi” the girl whom she personifies. Surprised to see a person who hails from other profession excelling in another.. with such finesse.

 Credit should go to the Director- Sudha Kongara to cast such a star in this movie.. no one else could have done it better than Ritika.. The relation between coach and boxer goes though rainbow emotions. The last frame where Ritika clings on to Madhavan after winning the bout and both cry in silence epitomizes their relation.. When he taps her head with hand and mumbles in her ears “My Mohammad ali..”, it completes their relation well defined..

 The other departments like photography, background score (especially for the final fight), songs and performances from Naasser and zakir added value to the final product but it was one person – ritika for whom we can watch the movie again and again.

 The movie surely missed the recognition which it was due to get.. A tribute to a great movie.. well made.. which lingers even after you finish watching the movie..

Posted in సినిమాలు-సాహిత్యం | Leave a comment

విలాపం

తాను పెంచి పోషించిన ఓ విత్తనం తన గర్భాన్ని చీల్చుకుని ఆకాశం వైపు మొక్కలా వెళ్లిపోతుంటే తను ఎక్కడున్నా పూలు ఫలాలతో పచ్చగా కళ కళ లాడాలని కోరుకుంటుందో పుడమి తల్లి
ఎంత ఎత్తు ఎదిగి వినీలాకాశం లోకి ఎగసి పోతున్నా తన మూలాలు ఆ తల్లి గర్భంలోనే అని ఎప్పటికీ గుర్తెరిగి మౌనంగా తలచుకుంటూ వికసించటంలో మునిగిపోతుందో చిన్ని పూల తల్లి

 

(తన చిట్టి తల్లి కోసం ఓ తండ్రి రాసుకున్న తపన……. )

 

| Leave a comment

అయినా … మనిషి మారలేదు ..

70 ల్లో మాట .. ఏవైనా చిరుతిళ్ళు తినాలంటే వీధి చివర ఇంట్లో చేసే కొబ్బరి బర్ఫీలు నిప్పట్లు తినేవాళ్ళం . లేదా సాయంత్రం తోపుడు బళ్ళలో స్వీట్స్ savories అమ్మే వారు .. గంట మోగిస్తూ .. ఆ గంట శబ్దం వింటే చాలు ఊరికే వాళ్ళం పది ఇరవై పైసలు చేతిలో పెట్టుకుని

1976 లో అనుకుంటా .. ఊరి మధ్యలో ఆర్కాట్ స్వీట్ స్టాల్ వెలిసింది .. ఎన్ని వెరైటీలో .. జాంగ్రీ నా favorite .. నెలకు అర కేజీ కోటా ఉండేది జీతం వచ్చిన రోజున .. ఆర్కాట్ స్వీట్స్ కోసం నెల అంతా వేచి వుండే వాడిని. ఆర్కాట్ స్వీట్ స్టాల్ వచ్చాక వీధి చివర మిఠాయి తోపుడు బళ్ళలో మిఠాయి మరుగున పడ్డాయి.

కాలక్రమంలో ఆర్కాట్ స్వీట్ స్టాల్ స్థానంలో పుల్లా రెడ్డి స్వీట్స్ , online లో ఆర్డర్ చేసి తెప్పించుకునే విధానం వచ్చేసింది .

ఒక సంస్కృతి పోయి ఇంకోటి వస్తూనే వుంది.. ఒక పద్దతి బదులు ఇంకోటి .. ఇలా నిరంతరం మార్పు వస్తూనే వుంది. కానీ ఒకటి మాత్రం స్థిరంగా ఉండి పోయింది .. అదే …. స్వీట్స్ అంటే మక్కువ. ఇప్పటికీ మనసులో ఓ సారి ఆ ఆర్కాట్ స్వీట్ స్టాల్ కి వెళ్లి తినాలనే ఆశ వుంది..

ఇదీ ఉపోద్ఘాతం .. దేనికీ అంటే .. అదే. ఏమిటీ ఈ మధ్య బ్లాగు లో రాయటం మానేశారు అని తెలిసిన వాళ్ళు చాలా మంది అడుగుతూనే వున్నారు .. నిజం చెప్పాలంటే నాకూ ఆశ్చర్యంగానే ఉంది.

స్నేహానికి ఇంతకు ముందు పునాదులు ఉత్తరాలు .. తరవాత emails వచ్చి ఉత్తరాలు రాయటం పూర్తిగా ఆగిపోయింది, ముఖ చిత్రం వచ్చి స్నేహపు ముఖ చిత్రమే మారిపోయింది.. లైకులు స్టేటస్ లు .. ఇదే జీవితం.. అదే సమయం లో నా లాంటి మధ్యే మార్గంలో ఉండే వాళ్ళకి బ్లాగు రాయటం అలవాటు అయ్యింది. మా స్కూల్ మిత్రులని ఒకే వేదిక పైకి తేవటంతో పాటు నా లోని రచనా తృష్ణ ని ఇది తీర్చిందనే చెప్పాలి. ఒక దశలో పొద్దుట నుండే ఆలోచన మొదలయ్యేది ఆ రోజు ఏ విషయం పై బ్లాగులో రాయాలా అని.
అలాంటి సమయంలో ఓ పెను తుఫాను whatsapp రూపం లో వచ్చింది. ఇంటర్నెట్ బ్రౌసర్ ఓపెన్ చేసి URL టైపు చేసి రాసిన ఆర్టికల్ చది వి కామెంట్ పెట్టడం ఎంత బోరో whatsapp వచ్చాకే తెలిసింది. ఇంకేముంది అందరూ అన్ని వర్గాలుగా మారి అహర్నిశలూ అన్నీ షేర్ చేసుకోవటం మొదలయ్యింది.. దాంతో బ్లాగు వ్యాపకాలు మూల పడ్డాయి ..

టెక్నాలజీలు ఎన్ని మారినా , స్థిరంగా కొన్ని నిలిచి పోయాయి.. అవే అనుబంధాలు, ఆప్యాయతలు.. and … అవును…. అపార్థాలు.. రాజకీయాలు కూడా.. ఉత్తరాలు రాసుకునే రోజుల్లో ఎన్ని ఎమోషన్స్ ఉండేవో తరవాతి దశలలో వఛ్చిన రూపాంతరాలలో కూడా అవి వున్నాయి..

మనిషి Isotope లాగా రూపాంతరం చెంద  వచ్చు గాక .. అతడి కోర్ (అదే కెమికల్ ఫార్ములా ) మాత్రం మారలేదు

 

 

 

| Leave a comment

బహుశా … అందుకేనేమో

నా రెక్కలు చిన్నవౌతు న్నట్టు న్నాయి ….
బహుశా … అందుకేనేమో
ఇన్నాళ్లూ రెక్కల కింద దాగున్న ఓ పిల్ల
చిన్ని రెక్కల్ని విప్పుకుని
వినీలాకాశంలో  ఎగిరిపోతోంది

నా కంటి చూపు మందగించినట్టుంది..
బహుశా… అందుకేనేమో
ఎత్తున ఎగిరి పోతున్న ఆ పిల్ల
ఆర్తితో నిండిన నా కళ్ళకు
మసక మసకగా కనపడుతోంది

నా స్వర పేటిక బలహీన మయినట్టుంది …
బహుశా… అందుకేనేమో
వెనక్కి రమ్మని పిలవాలని ఉన్నా
డగ్గుత్తిక తో పూడుకు పోయిన నా స్వరం
తనని పిలవలేకపోతోంది

బహుశా… అందుకేనేమో.. అందుకేనేమో… అందుకేనేమో
వర్తమానపు ఈ పుటల పై నా కలం ఇక ఏ మాత్రం
కదలనంటోంది … కదలనంటోంది … కదలనంటోంది …

| 2 Comments

రంగ నాధ్ – ఎడారిలో కోయిల

రంగ నాధ్

Materialstic సమాజంలో అతడో ఎడారిలో కోయిల. ఎప్పటికీ తెల్లారని రేయిలా ఉండిపోయాడు.

మన వూరు వాడు అనండి … ఆరడుగుల వాడు అనండి .. స్పురద్రూపి అనండి .. తెలుగు భాషపై పట్టు సాహిత్యం లో  ఉన్నవాడు అనండి … మార్ద వ మైన, జీవమున్న స్వరం వున్న వాడు అనండి.. ఎన్ని ఆటుపోట్లు చూసినా మొక్కవోని ధైర్యం, సకారాత్మ క దృక్పథం వున్న వాడు అనండి… ఏదేమైనా అతడిలో ఓ పరిపూర్ణత్వం, జీవితం  యొక్క DNA కనిపెట్టిన విశ్వాసం కనపడతాయి.
కాకతాళీయం కావచ్చు ఆ మధ్యన ABN  లో “Open Heart  with  RK ” లో తను జీవిత పరమార్థానికి సంబంధించిన ఎన్నో పార్శ్వాలను స్పృశించాడు. అతడి మాటల్లో ఉన్న పరిణతి  చూసాక అతడు ఈ తరానికి అర్థం కానంత ఎత్తులో ఎదిగి వొదిగి ఉన్నాడనిపించింది. ఆత్మ హత్య- పిరికితనం – ప్రాణ దానం – శౌర్యం – సజీవ సమాధి- పరిపూర్ణత్వం అని చెపుతూ … బహుశా తను మూడో వర్గ స్థితి లో ఉన్నాడని చెప్పుకున్న వ్యక్తి మొదటి option  ఎంచుకున్నాడని నిన్న తెలిశాక , మనసు లో ఏదో తెలియని అలజడి.

1977 నుండీ తన గురించి తెలుసు. సినిమాల ద్వారానే కాదు ..అప్పట్లో  తన సోదరుడు, నా సోదరుడు కలిసి చదువుతూ వుండటం వలన తన గురించి ఇంకాస్త విపులంగా తెలిసేది. తన పంతులమ్మ (ప్రేమల టాకీసు), ఇంటింటి రామాయణం,  అందమే ఆనందం (ప్రతాప్ టాకీస్  ) మంచిపాటలున్న చిత్రాలు, Those were the days when he was at his peak. It is nothing but ‘destiny’ as he fizzled out suddenly in 1980s. But what is admirable is the tenacious attitude that he accepted the course of destiny and took the things as they unfurled.
చివరి క్షణాల్లో కూడా తన బాగోగులు చూసిన పని మనిషి కోసం తన బాండ్స్ ఇవ్వమని సూచించి తనువు చాలించటం, ప్రమాదానికి గురై అచేతనంగా మారిన తన భార్య బాగోగులు కడ వరకూ చూడటం అతడి వ్యక్తిత్వం విలక్షణ మైనదని చెప్ప టానికి గీటు రాళ్ళు.

People may say they lost a good actor… Some may say they lost an unfortunate person with all virtues… a man of vicissitudes

But I feel we lost a person who unravelled the mystery and meaning of life but made an exit like an abruptly shut off computer (as he mentioned in the talk show)

Posted in సినిమాలు-సాహిత్యం | 2 Comments

రవీంద్ర జైన్… వినిపిస్తూనే ఉంటాడు .. ఘుంగ్రూ కీ తరా…

తపస్య అంటే “దో పంఛీ దో కహి లేకే చలే హై కహా… యే బనాయెంగె ఏక ఆషియా …” అన్న పాట స్ఫురణ కి వస్తుంది తప్ప అది ఎవరి చిత్రం , ఎవరు దర్శకుడు లాంటి ఇతరాలేవీ తెలియవు .
అలాగే

అఖియోన్ కె ఝరోఖోం మే … అనే చిత్రం లో “అఖియోన్ కె ఝరోఖోం మే… మైనే దేఖా హై …”
చిత్ చోర్ లో “గోరి తేరా గావ్ బడా ప్యారా…” , “జబ్ దీప్ జలే ఆనా …”, “ఆజ్ సే పెహ్లే … ఆజ్ సే జ్యాదా… ”
ఫకిరా లో ” ఓ సున్ కె తేరి పుకార్..” , ఘుంగ్రూ కీ తరా బజ్ తా హీ రహా హూ మై …”
“చోర్ మచాయే శోర్ ” లో “దిల్ మే తుఝె బిఠాకే …” ,
నదియా కె పార్ లో “కౌన్ దిశా మే …”
గీత్ గాతా చల్ లో “గీత్ గాతా చల్ … ”
రామ్ తేరి గంగా మై లి లో “సున్ సాయిబా సున్ ..”
పాటలు తప్ప మిగతా ఏవీ గుర్తు లేవు … వీటన్నిటికీ ఒకటే common … ఇటీవలే దివంగతులైన రవీంద్ర జైన్ స్వరపరిచిన పాటలు ఇవి .. ఈ పాటలు నా బాల్యం , college days nostalgic గా మార్చాయి. అప్పటి జ్ఞాపకాలకి ఈ పాటలకి చాలా అవినాభావ సంబంధం ఉంది నాకు.
పుట్టు గుడ్డి అయినా రవీంద్ర జైన్ స్వర సంపద అనితర సాధ్యం .. అంతే కాదు ఎంతో సున్నితమైన భావాలున్న ఎన్నో పాటలను అతడే రాశాడు అంటే అసలు అతనెలా ఊహించగలిగాడు ఇంత అందమైన ప్రపంచాన్ని అని ఎన్నో సార్లు ఆశ్చర్య పోయాను ..
ఎందుకో “రామ్ తేరి గంగ మైలి” తరవాత అతడి మేజిక్ పోయిందనిపించినా , అప్పటి వరకూ అతడందించిన గీతాలు ఓ జీవిత కాలానికి సరి పోయేలా చేసాయి.
నా జ్ఞాపకాల్లో అతడి పాటలు ఎప్పుడూ వినిపిస్తుంటాయి … ఘుంగ్రూ కీ తరా..

Posted in పాటలు | Leave a comment

ఎట్టకేలకు మళ్ళీ కలిశాం

ఎన్నాళ్లకేన్నాళ్ళ కెన్నాళ్ళకు ..? 2011 నుండి ఊరిస్తూ దూరమైన ఆ మధుర క్షణాల్ని అందరం మళ్ళీ సొంతం చేసుకున్నాము. గత నాలుగేళ్ళుగా మా మిత్రులందరూ మళ్ళీ కలవాలని ఎంతో ప్రయత్నించినా వివిధ కారణాల వాళ్ళ కలవలేక పోయాము . ఒక సారి తేది స్థలము అన్నీ నిర్ణయించుకున్నా , అప్పట్లో ఏర్పడిన రాజకీయ అనిశ్చితి వలన కలవలేక పోయాము. గత నెల 19 న చిత్తూర్ లో మా బాల్య మిత్రులందరం మళ్ళీ కలవ గలిగాము. ఈ సారి మా బృందం లోకి నాగేశ్వర్ రావు , శ్రీ రాములు (బెంగళూర్) , రవి కుమార్ (కాకినాడ) , చెంగల్ రెడ్డి (చిత్తూర్) కొత్తగా కలిసారు.
ఎప్పటి లాగే పాత మిత్రులందరూ ఎన్ని ఇబ్బందులున్నా 19 న రాగలిగారు. కాకినాడ నుండి రవి కాజాల్ని ప్రత్యేకంగా తెచ్చాడు.

మూడవ get together 2011 లో జరిగినప్పుడు అస్వస్థత కారణంగా రాలేక పోయిన గోపాల్ చాలా కాలం ఇంటి పట్టునే ఉండిపోయాడు. ఈ సారి మాత్రం అందరినీ కలవాలనే పట్టుదలతో ఎంత శ్రమ అయినా అందరితో గడిపాడు అంతే కాదు క్విజ్ లో అత్యుత్సాహం తో పాల్గొన్నాడు. చూడగానే తనని ఆత్మీయంగా కౌగ లించుకున్న సురేష్ (తను అందరినీ కలవటం కోసం నాసిక్ నుండి వచ్చాడు) … ఆ క్షణాలు బహుశా ఈ సారి ఫంక్షన్ లో best moments అని చెప్పొచ్చు

ఆ రోజు పొద్దున్న గురువులతో పాటు కాలం గడిపాము. మధ్యలో మా సూరి బావ అధ్వర్యంలో సన్మానం చేసాము. మధ్యానం భోజనం అయ్యాక క్విజ్ పోటీ పెట్టుకున్నాము వరైటీగా. క్విజ్ అంతా మా స్కూలు రోజుల జ్ఞాపకాలను గుర్తు తెచ్చేలా తయారు చేసి, మా మిత్ర బృందాలకు పోటీ నిర్వహించాం. అంటే ఎలా అనే కదూ మీ ప్రశ్న .. రౌండ్ 1 లో మా స్కూలు రోజుల్లో జరిగిన కొన్ని సంఘటనల  ఆధారం గా ప్రశ్నలు, రౌండ్ 2 లో అప్పట్లో ఏ థియేటర్ లో ఏ సినిమా ఆడింది… ఇలా 5 రౌండ్స్ చేసాము. అందరూ పోటా పోటీగా పాల్గొన్నారు.  ఈ ప్రక్రియలో అల్లరి , గొడవలు.. వాగ్వాదాలు.. అందరూ నిజంగా ఆ రోజుల్లో ఎలా ఉండే వాళ్ళమో అలా మారిపోయాము.

చివర్లో విజేతలకు హైదరాబాద్ కరాచి బిస్కట్స్ తో బహుమతి ప్రదానం .. అందుకు మూడు తరాల ప్రతినిధులుగా మా పీ టీ మాస్టర్, వాళ్ళ అమ్మాయి శశి, శశి వాళ్ళ అమ్మాయి జిజోల్ చేత బహుమతుల ప్రదానం … అంతా కన్నుల పండుగగా సాగింది
చివర్లో టీ బ్రేక్ … ఆ తరవాత భారంగా వీడ్కోలు.. ఓ జీవిత కాలానికి సరిపడే స్మృతుల్ని ప్రోది చేసుకుని నిష్క్రమణ
ఈ సారి కొన్ని అపశ్రుతులు దొర్లాయి.. అయినా అన్నిటికీ ఎదురొడ్డి మళ్ళీ అందరినీ కలిపిన మా మిత్రుల సంకల్ప బలానికి అభినందనలు చెప్పుకోవాల్సిందే.

IMG-20150920-WA0026

క్విజ్ లో విజేతలైన వారికి బహుమతి ప్రదానం  జిజోల్ (శశి వాళ్ళ అమ్మాయి), పీ టీ మాస్టర్ పుష్పరాజ్ సార్, రామకృష్ణ , శశి , సురేంద్ర, చెంగ, గోపాల్, లవ చిత్రంలో ఉన్నారు

క్విజ్ లో విజేతలైన వారికి బహుమతి ప్రదానం
జిజోల్ (శశి వాళ్ళ అమ్మాయి), పీ టీ మాస్టర్ పుష్పరాజ్ సార్, రామకృష్ణ , శశి , సురేంద్ర, చెంగ, గోపాల్, లవ చిత్రంలో ఉన్నారు

| 2 Comments